temmuz dönencesi

sana mavi bir sır vereceğim,

bahçedeki çakılın üstünde bir ben

bir de ıhlamur çiçeği

dışarda, ıhlamursuz ve bahçesiz, dışarda

her yer cetvel

kumpas, mezura, kerrat cetveli?

kumpas insanın derununu da ölçer mi?

sana mavi bir sır vereceğim 

gecenin içinden 

kara bir kedinin yeşil gözleri içinden

masmavi bir sır vereceğim,

keçilerimle ilerliyoruz,

dallarımın arasında bir kuş yuvası

derlediğin çalı çırpıdan: aşiyan

çer çöpün derinliğinde kurulan

aşina,

içindeki sabrın cemili,

yapışın, bekleyişin

şimdi de pembe bir şarkı var kavalımda

cümlenin kaçırdığı keçilerin listesinde bir numara

benimkiler dahil.

Leyla beklemiyor

Leyla yanımda

endişelenmiyorum Leyla bunu okuyamaz diye

anlaşılmak sadece zahirle değil

Leyla beni anladığında gözleri boncuk boncuk

kara boncuk gözlerden âlâ kim anlar batının bâtınîsini

ustam şu kumpasla ölçülür mü bu derinlikler?

banisi olduğum bu şiirin nereden boy vereceği belli midir?

Leyla bana yeni kaleler getiriyor

sessiz, meraklı

cansız ve soğuk değil

fatihinin muhayyilesinden kerameti.

ayın 17'si geçmek bilmedi

mevsimlerce duygu geçti içinden

yine de bahar kaim

bahar da Leyla ile mukayyet

keçiler dağılmış

Leyla cam kenarında

neydi o mavi sır

martıların arasında

tek bir mahalle yok

bu sokağın evlerinin tavanı dökülür

üç aşağı beş yukarısında işlemelerinin arasından 

kristalleriyle bir şamdan avize uzanır

uzanır da öper mi yanaklarından

bölünmemiş bir ekmeğin ikamesi

Leyla hâlâ avuçlarıma sığıyor

o büyüdükçe sevgim de,

bir esinti geçiyor gecenin içinden 

iş makineleri vızır vızır

on dilde seni seviyorum yazmışım kağıtlara

on yıldan fazla geçmiş bunun üstünden

başka bir kağıt daha var yanında

çok korkmuş endişeyle dolmuşum

yola çıkmanın öteki yüzü,

yaşamak yola çıkmak

kendine saplanmak

kendini düşürene kadar takmak bıçağı

düşene kadar kendinle dönmek

acının içine içine bakmak

gözlerini kaçırmadan.

yerde kalmak

ve sonra kalkmak, sarmak

can suyunu vermek kendinin

mavi bir sır vereceğim sana

gece lambasının artık romantik olmayan halesinden

kuşlu bir pijamanın içindeyim bunu yazarken

beli lastikli.

ne varsa heybemde 

yakamda bir çiçek

iyi ki, iyi ki, iyi ki

Leyla uykuya dalacak beni bekliyor

Leyla kızım, canım.

sabırla bekliyor.

kalbini aç

hayat dolmayı bekliyor

kaygı fm'i kapat

az biraz ara ver meclise.

bir martının selamı var sana

rahmeti ve bereketi üzerine olsun.

keçilerle mi mukayyetiz?

bir de kıblesi şaşmış

riyaya bulanmış aşıklar var

sapmayı kullananların bahtı bet ve bedbaht olsun

sevginin bereketi, emek verenin, mücadele edenin ve sabredenin üzerine olsun

Leyla döndü

şimdi uyu

rüyanda sana mavi bir sır vereceğim

Yol'lu Şiir

Tahtaya dikkatle bakıyoruz

Atlar, kaleler birbirine girmiş

Vezir pekâlâ teyakkuzda

Oyun çoktan bitmiş

Oyunlar zaten başladığı anda bitmiştir.

Kazanmaktan çokça mahrum kalınca

En tatlı şey ille de o kazanmak

Yokluğu da malum sancılar

Yancıları suçlamalar

İnsan neyle büyürse onunla

Stop (bu bir kendime telgraf -kuşsuz kuşkusuz-)

Böyle devam etmek zorunda değil

Sıkma dişlerini.

Unut onların öğrettiklerini

Kazanmak ve kaybetmekten ibaret değil yaşamak

Söyle

YAŞAM YAŞAMAKTAN İBARETTİR!

YAŞAM YAŞAMAKTAN İBARETTİR!

Aşk ile bir dahi

YAŞAM YAŞAMAKTAN İBARETTİR!

Cevabı ararsanız bulacaksınız da 

Ben bu konuda veresiyeci değilim

Siz hayatı değil,

Hayatı bok edenleri sevmiyorsunuz

-Can Yücel'e de sevgiyle, göte göt denecek-

İşte tam da burada tutunup devam edeceksin

Üstünden atlayarak, etrafından dolanarak

Kavga denk olmayınca verilemiyor.

Dışarda arayıp duruyoruz

Her neyse peşine düştüğümüz

İçinde bulup yerine yerleştirmedikçe 

Dışarıdan getirsinler olmaz, dolmaz

İnsan kendi hududuyla ve hudutsuzluğuyla mukayyet.

Ölçüp biçip şekillendirip yerleşecek o

Geldiği gibi hoppala oldu bitti olmuyor

Sakil.

İşle, uğraş

Yolculuk bu

Yanına üç şey alacaksan bunlardan biri

Kulağına takacağın kirazlar olsun

Korkularına ve takıntılarına söyle 

Bu yolculuk onlara göre değil.

Yolda bahar da olacak kış da

Çukur da olacak çiçek de.

İzle, sev, yaşa

Doğada kazanmak yoktu

Hiç olmadı

Kravatlı ve göbekli adamların ataları

Mavi kanlı adamlar buldu bu kazanmayı

Malumdur ki hiç mutlu olmadılar.

Gül açtığında kazanmaz, varolur

Tırtıl kozasından muhteşem bir kelebek olarak çıktığında 

Kazanmış olmaz, kendini ortaya koymuştur.

Bu şiirin sonu yok

Sen yola çık.

Şimdilik

Arkadaşım

Vazgeç dünyanın sanrılarından

Dilinde jilet çevirme artık

Shuriken fırlatmış değilim

Çağın ihtişamına yenik düşmüş değiliz

Bu yüzden mi bu olmazlar

Yolda birlikte yürümenin sadeliği

Ve bu ahengin nigahı 

Başladım yine failin mefailün

Şirazem kaymasın diye uğraştıkça

Anlıyorum ki ilga edilmek isteniyorum

Herkes bir gün ilga edilecektir

De ki: Meselenin etrafında dolanırken

Bir çukur kazmaktasın ve

Kaçınılmazdır düşülür.

Ve de çıkılır düşünce kalkmak

İnsanın yazgısıdır. 

Lanetimiz bitmiyor

Tut elimi bu barikatı aşacağız

Rüzgâr yüzümüze durursa arkadan dolaşırız

Hayır yenilmedik.

Kavgamız bitmedi

Daha güçlü kalkmak var bu yerden

O yüzden geride bırakmayacaksın kimseyi

Soyun korkularından ve giyin umudunu

Böylece gök daha mavi, ağaç daha yeşil

Göğsüm daha hür.

Ama saçlarımla martılar kavgalı

Paşa gönlüme

İçimde bir radyo var

Hüzünlü bir frekansta takılı kalmış

Çiçeklerim açmış

Bahar her zaman gelir

Yanında durur

Sıradaki şarkı kendime

Uçurtma uçuramamış çocukluğuma

Ağlamamaya çalışan

Boğazındaki düğümle

Göğsünü yatıştırmaya çalışan 

O küçük çocuğa

İyiyiz be çocuk

Tükenmedik

Her şeye rağmen değil

Her şeyle

Söz bir uçurtma yapacağım ve uçuracağım.

Kuşların şarkısıyla

Yeşilin bize verdiği yetkiye dayanarak

Gülümsüyoruz

Belki şöyle belki böyle 

Bu benim şiirim

Bu benim şiirim ve ben

Yolu gönlümce yürüyorum

Paşa gönlüme göre.

Bir şiir daha var buralarda

K diye başlıyor

Müteşabih idi.

Sırrına vakıf olmaksa niyet

O da kalbimeydi.

Artık her güzel şey 

Işığıma yüzüp yerleşsin

Bir köşeye.

Bir his var içimde

Bilmiyorum bazen oluyor böyle

Öyleyse eğer

Huzurluyum.

Değillikler

Gök yitik

Yer yitik gözünde

Seni nasıl... 

Bende bir boşluk

Maviyi gördüğünde mutlu olmamak,

Seninse göğün çoktan yıkılmış

Bilmiyorum bir gök yeniden nasıl kurulur?

İsterim ki paylaşalım baharları

Soframız bir olsun,

Senin gönlün viran

Ve de kırgınsın bahara

Müjde olmuyor sana artık bu çağrı

Ve ben bilmiyorum seni avutmayı.

Ben güneşe, toprağa tutunmuş bir çocuktum.

Bildiğim yetmiyor, yanılmaksa çok tehlikeli

Çok da yorgunum bıkmışlığından

Sıyrılmışlığından.

Rüya

Ve o dev dalgalar yutmadı beni

Ne ilkinde ne de ikincisinde

Yanıma yaklaşmadılar da.

Eve dönmek için çabaladım

Yol değişmiş ve karmaşıklaşmıştı

Ama sonunda eve vardım.

Evim mutluydu.

Eve varabilmek mutluluktu.

Kurucu'ya

"hem biz o zamanlar neydik, kimdik ki?"

bir hikayeyi anlatmak için baştan başlamak gerekir

ben bu hikayeyi olduğum yerden

istediğim şekilde anlatacağım

kaidelerinizle başkalarını da bağlamayın

ama ben kendimle mukayyetim.

bazı günler güneş sadece dünyaya değil de

içime, tüm kuytularıma ve hatta yaralarıma doğuyor,

bazı günler her şey pırıl pırıl

bir yokuşu çıkıp, biraz düz devam edip

ağaçlara kavuşuyorum.

mavi çiçeklerimi arıyor ve buluyorum, harika.

ballıbabalara kavuşuyorum.

baharı kutluyor ve takdir ediyorum.

ben böyle günlerde 'oralara' gidebiliyorum.

ufak bir kaygısızlık alanım var.

ve fakat bir sürü insan topraktan mahrum

unutmuş ya da engellenmiş

ve gitmemek zorunda

sırtında dağları olan bir sürü insanın

o gün hangi dağı taşıyacağı muamması.

herkes hak etmiştir kırlarda kaygısız koşmayı.

kırlara koşamamanın

kırları koruyamamanın

kırları bilemeyişin kaygısı.

çağ, çağ dedikleri

ve her dönem elbette saydıkları

şimdi de eteklerimizdekileri döksek, dağ olacakları

varoluşa soralım.

su muhakkak olmalı faydalıdır,

orman keza öyle

sevgili dünyamızda varluklar birbiri için

denge için varlar.

öyleyse aşk ile bir dahi soralım

varluğun kime ne faydası var? (bkz: ağlama demenin ne faydası var?)

bana sevinç veren günler,

içimi acıyla dolduran günler,

donduğum ve bir şey hissetmediğim günler.

gelmiş geçmiş milyonlarca insanın yaşadığı

her seferinde belki bir tık farklı ama aslında aynı şeyler

sürekli sürekli sürekli

koskocaman evrenin içinde hem küçücük şeyler 

hem kısacık anlar.

burası çok mutlu olunabilecek bir yerdi

tüm şartlar elveriyordu buna

kötülük problemi değildi engel.

bir çiçeğin en iyi formda açabilmesi için

toprak, ısı, su yeterli kalitede olmalı.

dünya için böyle olmadı,

biri olsa öteki bulunmadı.

bazen birileri hepsini aldı 

diğerlerine hiç kalmadı

bazen çok çabalayıp açtırdık çiçeği

bahçemizi çiğnediler.

bir odaya girip sevdiğimiz insanlarla

odayı kahkahalarımızla doldurabiliriz,

yine de sonrasında içinin bodrum katına inmez mi insan,

gecenin sonunda?

böyle olmak zorunda değil, 

insan daima tutunacak bir şey bulur

bulmalıdır da.

bazı araflar cennet ve cehennem arasında değil

umut, neşe, mutluluk ve bıkkınlık, acı, üzüntü arasında oluyor

iki tarafa da bakıyorum

ve soruyorum

her kim tarafından var edildiyse evren,

bunun neye faydası var?

o küçük dediğim şeylerin 

kısa dediğim zamanların

bazıları öyle derin acılar ki, neşter.

ruhu buharlaşır insanın.

ve aklını yitirecek kadar mutlu olmak da var tabi

tüm bu karmaşa neden var edildi?

sebebini bilmediğimiz bir oluşun içinde

yaşadığımız onca şey,

kulun kula kulluğu,

kendinden vazgeçmeler,

ne yapacağını bilemeyişler,

her şeye rağmen direnişler,

ve umut 

daima

her baharda

her güneşli günde

imdada yetişen her yağmurda

umut.

bu meçhul alemin içinde

pusulamız ya da...

düştüğün yerden kalkıp

elinden geleni yapmaya karar verdiğinde

yaradan kurtulmayı değil

yarayla yaşamayı öğreniyorsun

bu da bir şeydir elbet

ama yarasız yaşamak?

imkansız değildi belki.

ve bazı yaralar keyif almayı da öğretir.

ama donmuş çocuklar var

kimi enkaz altlarında

kimi yurtlarda

kimi kahrolası evlerde

ben sevilmek, sevmek istemiyorum,

hiçbir duyguyu hissetmek istemiyorum." diyen.

bu yarayı saracak kimsesi yok.

bir gün gücü sarmaya yeter diye umut etmek var sadece.

yine umuda açıldı kapı.

kurucu bize asla hesap vermeyecek

yine de sormama engel de olmuyor

çünkü sesim boşlukta kendisine ulaşmıyor

bir şey var ama hiçbir şey olmuyor.

tepemize aşık olduğum bir gökyüzü,

altımıza mükemmel bir toprak serip

içimize nasıl baş edeceğimizi bilmediğimiz

duygular koydun

biz de birbirimizin başına çoraplar ördük.

ha, bazen kol kola da yürüdük.

ama şimdi toprağı öldürdük

yıldızlar da sahte ışıkların içinde boğuldu.

yeniden kol kola girmeyi başaramazsak

daha çok donacağız,

ama başarsak bile bu ne anlama gelecek?

sayın kurucu

yırtığın tekisin.