Ha

Ne dersin bu işe kalbim

Haziran geldi geçiyor.

Avara damarı

hangi küçeye su serpem?

bir gölge bulsam

kaygılarımı diri diri gömmek istiyorum

kendi cahiliyemle mukayyetim.

bir.

düğümlerini çözdüm gölgelerin

gölge konseyinin ortasındayım

ışık kolayca giriyor odaya

cevizin yeşili ferahlatıyor her şeyi.

el ilah

ey ilah

deyip diz çökmüştüm

için erimişti biliyorum

senin eridiğin yerde ben bin kez kül oldum

vitrinde avare duran ahşap kitap kabı 

tabutuydu da 

tabuta kızacak değilim

gıyabında kavgalardan bıktım

hazirandan kaçmanın ne gereği vardı

sonra fark ettim ki kaçıs değilmiş bu

elma ağacının üzerinde gördüm o kumruyu

yalnız sanıyordum değilmiş.

bizim gibi.

dünya avarelik yeri mi bilemem ama avanelik yeri değildir.

göğümüzden sürgün ettik çirkefinizi.

mavi şerbetidir ruhumuzun.

Baharla Mukayyet

Günden güne yitip gitti kelimeler

Vuslatsız kalan diğer şeyler gibi.

İçimdeki insanlara yetecek ışığı 

Papatyalardan, mavi çiçeklerden topladım.

Vazgeçmedim.

Vazgeçer sandınız ama vazgeçmedim.

Çünkü biliyorum,

Bahar hep gelir,

Arılar polenleri toplar,

Güneş vazgeçmez hiç.

Yorgunum evet.

Ama ağaç gölgelerinin kucağındaki şefkat

Sıvazlıyor sırtımı

Kargalar sesleniyor, gülümsüyorum

Mimoza çiçekleri gür bir neşe açtırıyor içimde

Sonra yukarıya doğru seyirtiyorum

Kozalakları dizdiğim taşın yanına gidiyorum,

Çamlara sesleniş, bahara, sincaplara.

Çiçekler biter tazecik yapraklar başlar.

Ilık rüzgarlar yıkadı kalbimi.

Korudan çıktığım an kaos başlayacak biliyorum.

O yüzden ezberledim ballı babaların yerini

Papatyaları ve karahindibaları

Ve canım mavi çiçekleri. 

Bir sarmaşık olsun istiyorum içimi neşeyle saran

Dingin.

Kendimin eşiğinde, kendimle ve duman çiçekleriyle.

Bir şeyler

Kimdi benim cancağızım

Dilimin ucundan dudağıma gelip de

Oracıkta kırılıverdi kelime

Eski bir rüzgar esti yıkık bahçelere

Örselenmiş plastik poşetler gibi çaresiz

Çuvaldızı iş makinasına işlemez devedikeninin

Adaptasyon geliştiremeden yok oluyoruz.

Gölgeler ve çarpık hayaller yaşıyor bazen

Ekseriyetle de mecburiyetler bir ömür tutuyor.

Rıhtımda bir kıvılcım bile yok

Gemiler bize bekleneni getirmiyor.

Belki bir parça

Yüzümde anlamı karşılığını yitirmiş bir ifadeyle sokağa girdim.

İşte oradaydı penceren

Sardunyalardan tanıdım, seversin sen

Ağaçlarını kaybeden şehrin saksı çiçekleriyle avunanı

Bilirsin sardunyaların düşündeki meşe gölgesi hayalini. 

Yitik bir arzuyu

Kanında yeni bir kavgayı tetikler bu.

Kulelerin yaklaştığını görürsün.

Koruyu kollayacak surlar yok

Çam kozalağı komitesi kendini korumaktan aciz.

Hayata aşk

Boynu bükük mumun, fitili alevi taşıdığından.

Bizim bu içimizden umut taşar,

Sokak lambaları bizden yana.

Kavgamız hiçbir zaman hayatla olmadı

Cengimiz hayatımıza gölge düşürenledir.

Sinik Sokağı Sakinleri

Sular karardı.

Kaç İsa gerekir dünyayı kurtarmaya?

Çatlak seslerin uğultusu

Kubbeye saklanan testilerle büyüyor büyüyor

Evinde özünden hiçbir şey yok

Sokak mesafeli

Ocak için bile fazla soğuk

Öyle ki tekinsiz öznesi ben oluyorum

Kilimler serip çay içseydik

Bu nefretin kılıcı sonsuz keskin

Ellerin de düşüyor tabi şair diyor ben değil

Kendine Küçük diyen şanlı İskender

Fetihler yapamadın diye mi?

Fethin ederinin olmadığı zamanda.

Bizim payımıza sinmek mi düştü

Kapıları dost olmayan bir sokağa açılan basık evlerde

Jilet yoğurunca ellerinin kesilmesi tesadüfmüş gibi

Çuvaldıza teli geçiriyorum -zorba

Etimi yeni keskilere hazırlıyorum

Bitmeyen bir kaşıntı

Çağdansa

Dikenler kusuyorum

Öksürüklerim menekşene kandan peçeler yapıyor

Ya kavga etmeyi bıraksaydık?

Maazallah güzel olabilirdi 

Geri alınamayacak şeylerden biri bu

Biri İstanbul.