inat

sen zeki bir kelebek
kaktüse kanatlarını incitmeden konan
çöllerime baharı eteklerinde getiren,
gecemin ateş böceği.

bir gün zaman da yorulacak.

içimde erkenci bahar

biz seninle hep dans ediyoruz sevgilim
aklımın içinde, dolunayın ışıklığında.

ırmaklarda yürüyoruz
buz kesiyor ayaklarımız
ciğerlerimiz serince havayla doluyor
gökyüzüne karışıp
tekrar damlıyoruz yağmurda yüzlerimize.

sen şimdi açan çiçeğe gülümsemeden geçme
zemheriye inat açtı o.
tepeden bulutlara bakalım,
saçlarımızda çam kokusu.

bakkala gitmeden önce

ellerini söküp atmaya çalışmayacağım birinin
bana sarılmasını istiyorum
ayaktayım
derin derin nefes almam lazım
daraltılarım yük
çok kalabalık
derin nefes alamıyorum.
anlamı var ama.

iç

dolunayda
birbirine dolanmış iki dal
rüzgarla dans ediyor.

ölmekte olan bir kelebek gibi
soluyor ve süzülüyor yavaşça
ellerini tut.

şimdi damda vals
yıldızlar bizi izliyor.
sadece bir şeyi umursuyorum.

zırvalıklar gerçektir.

yokuş aşağı koşar gibi
ılık gün ışığının içinde
düşmesinden korkup
beline sarılıp yere devrilmek
toprak üstü huzur.

geleceğe ait olmasını isterdim
anın içinden çıkamadığımda ve artık
hiçbir şeyden emin olmadığımda
yanlış kararlarda, reddedilemez pişmanlıkta
bir anlam bulma arzusu
bir gerçeğe ihtiyaç
biz ne dersek o.
ne istersek.
unutmayı denemenin bataklığı
insan nedir ki?
her şeyi olabilecek bir şey.

unutmaya çalışmak
en çok kendimi bıçaklamak.
unutmamak da.
başka yere bakıyorum hep
görmemek için.
onaylanmayan
kaybolan
azalan.
yitkinliğiyle çoğalan.
artık başka biri gibi.

damarlarımı yırtarcasına akan diken
ısrarla yaşayan bedenime çarpan çaresiz
ve küstah özüm
duvarlara vurma artık başını.

ne tür bir anlamsızlığın içindeyim bilmiyorum
anlamı önemli kılan bir şey yok
kelimelerin şiddeti yetmiyor kabuğumuzu kırmaya
aşınmalar var fakat şekil almıyoruz.
insan kendisi seçer oluşunu
istediğin kadar sık dişlerini
öfkeni hapsetmeye çalış
oluşuna bak
yıkılıp yeniden inşa etmeye uğraştığın bu
molozların arasındasın başına her an bir şey düşebilir
kendine çelme takma
ol artık.