zırvalıklar gerçektir.

yokuş aşağı koşar gibi
ılık gün ışığının içinde
düşmesinden korkup
beline sarılıp yere devrilmek
toprak üstü huzur.

geleceğe ait olmasını isterdim
anın içinden çıkamadığımda ve artık
hiçbir şeyden emin olmadığımda
yanlış kararlarda, reddedilemez pişmanlıkta
bir anlam bulma arzusu
bir gerçeğe ihtiyaç
biz ne dersek o.
ne istersek.
unutmayı denemenin bataklığı
insan nedir ki?
her şeyi olabilecek bir şey.

unutmaya çalışmak
en çok kendimi bıçaklamak.
unutmamak da.
başka yere bakıyorum hep
görmemek için.
onaylanmayan
kaybolan
azalan.
yitkinliğiyle çoğalan.
artık başka biri gibi.

damarlarımı yırtarcasına akan diken
ısrarla yaşayan bedenime çarpan çaresiz
ve küstah özüm
duvarlara vurma artık başını.

ne tür bir anlamsızlığın içindeyim bilmiyorum
anlamı önemli kılan bir şey yok
kelimelerin şiddeti yetmiyor kabuğumuzu kırmaya
aşınmalar var fakat şekil almıyoruz.
insan kendisi seçer oluşunu
istediğin kadar sık dişlerini
öfkeni hapsetmeye çalış
oluşuna bak
yıkılıp yeniden inşa etmeye uğraştığın bu
molozların arasındasın başına her an bir şey düşebilir
kendine çelme takma
ol artık.

bir gün oraya doğru yürürken düştüm
içimde yıkık kumdan kale yorgunluğu
biliyorum orada olsan sıkıca tutardın
yüzümü okşardın titreyen ellerinle.
yoktun
zemine çarparken seni çok özlediğimi hissettim
seni çok özledim
seni çok özledim
keşke özlemesem
çünkü çoktan bitti
beni sakın affetme.

çürük

kalk hadi

dikilmeye devam et

önünde surun

maddesi neydi onun?

daha başka

nasıl aşılacağını bilmiyorum

sanki aştığım tüm engellerin ittifakı.

kutsal mı bilmiyorum.

asla şiir değil sadece bir manzume

bir boşluğun sınırından bakıyorum

acı hissi çok uzaklaşmış

yorgunum ve rüzgar köstek oluyor

eskisi gibi değil

ayakta durabilmek 

ya da düşmek umurumda değil

nasılsa devam edebileceğim

sonbahar hoşuma gidiyor

turuncu

bir gidiş ama bilinişi dirilişin

takatim kalmıyor bazen

çöküyor ve oturuyorum kıyıma

bedenimin hiç ağırlığı yok

o kadar ki varlığıma inanamıyorum bazen

sadece rüzgar göğsümden içeri girip

ağrılarımı tetiklediğinde 

evet diyorum sanırım varım

ama çarpıp gitmiyor

içime işliyor 

ve örseliyor.

daha iyi

boş bir ifade

sadece zihinden ibaret olmak

sadece.

kendime sarılmak zorunda kalacağım acıları istemiyorum

bataklıklara meylim var

tekrar boğulmak istemiyorum

kaybetmekten korkacağım bir şey kalmadı

sakince kalkacağım şimdi

içim bir şeye acımıyorken.

mutluluğum için.

dumanı üstünde

nokta

bir şey.

nasıl?

sen bu cümleye ait değilsin.

dar sokaklarda koşturan

çırpınan, yıkılan, devrilen.

sen küçük, sen güzel,

sen 

sen 

sen

sen bir çıldırış.

aitken değil.

doğurganken kısır

bir çocuğun sorusu

bir akşamın telaşı

anlatmaya değil belletmeye

inadına doğruya 

inadına sevgiye.

ara sıcak bulutların ardından

gelen ay

ışığınla vaftiz et bizi.

korkarak, üşüyerek 

sebepsiz.

yerin yurdun bura değil.

kökün harap, toprağın kayıp.

yine bilemedin ellerini nereye koyacağını.

senin elini gökler tutsun.