bilinmeyen yerden

ne kadar itina gösterilir
seçilirken içimden
bir şarkı çalmaz
ben ahu gibi bakamam
sevgiyle dinlenilmez artık

o köprü güzel adımlanmaz artık
diğer uca baktığında içi tatlılıkla burulmaz
masala meylettim
niyet edilse anlatmaya

bu kaba
bu inceliksiz
zarafetin kıymetini bilmeyen
kendimizi işlemeyi unutturan!

isyanla mı olacak
durulsun sular.

mayası araftan olanın?

yollarda imgeler paçama yapıştı. düz bir cümle kurdurmadılar beynimi kemirirken. kanımda birikip, büyüyüp, damarlarımdan taşmak istedi. sahil, yıldızlar, dostluk ve aşkları; onların. ve bir kafanın içindeki tüm saldırgan soruların kısa bir süre susması. ama iğdiş etmesi başka bir elin. iğdiş

itina ile kanat
geriye baktıkça görebileceğim kadar
derine işlesin
ince ince
şefkatle bakabilmem için geçmişe.
efkardan uzak
kaldırım taşına oturduğun bir akşam
mesafe kalmamışken hiç
çehren belki soluk
kıyısındasın belki bir ayrımın
neticede sen bir yolcusun
ne zaman ulaşacağını bilmeden
nasıl diye sormadan
noktasız, hesapsız sadece onu arayarak
kurtulamadan o ellerini kıran tutkudan
bilmek için delice çabaladığın tek şey için
yalnız yürürken hücum eden, ama canını acıtmadan.
seni hiziplere bölüp yine sana düşüren.

belki de huzur uzakta değil. babamın secdeye varan alnındaki o teslimiyet.. bir farkımız da yok ki! ben her şeye mukavemet ettim sadece. ama Tanrı'ya değil. "o her zaman ve her yerde var." bana bakıyor, görüyor, izliyor. sevincimi, neşemi ve hüznümü. kendimi mayalayışımı ve baltalayışımı.
yakarışımı.

bunlar kayda geçerken bu çalıyordu.

belki de çok uzaklara gidecektin

biraz daha uçabilseydin

yandın

yanık kanatlar seni taşıyamaz artık.

gecede yakalanırsın yağmura
kendine çarpa çarpa kanadığın.
yosunlu yaraların filizlendi
usulca sök ve tuzla
o izi hatırla

göğe bak
küfretmeden bulutlara
yıldızlar sen göremesen de orada
söndür kendini
kurtul sanrılarından
ve tutuşturma bir daha
sabahı var gecenin.

bir gün

yakılan cesetlerle
umutsuz aşıkların birleşimi
olanca acılarına rağmen
çığlık atamamalarıdır.

bitecek bu da.
bir gün.

benim yarelerim hala tuzum diyor.
oluk oluk kanıyorum
tastamam bir yarayım artık,
tırnakların hiç eksik olmuyor üzerimden.
ne ellerinin tuzu, ne gözyaşlarım
iyileşmeme izin vermiyor.
düşen hep ben oluyorum
bir umut kalkıp daha sert.

ben yaşamayı hiç anlamadım,
hiç de sevmedim,
benim için tek bir şey yapsaydınız
biraz, çok değil
gerçekten sevebilseydiniz.

neden kanamış
neden kabuk bağlamış?
ellerimle söküp
dudaklarına uzattığım için belki

ne önemi var
ben görünür olmayı bilmiyorum.