kırmızı başlıksız şiir

derdim tasam yalnızlık değil benim

sensizlik.

gelmediğin sokakları gözlüyorum

gelmediğin sokakları terk ediyorum

gelmediğin sokaklardan nefret ediyorum

ama en çok gelmemenden

ben solabilmeyi kabul edebilirdim

her dem bahar olmayacağını biliyorum

ama ben soluyorum ve sen bir oyuncak değilsin.

baba-oğul-kutsal rutubet

Allah'ım sen şimdi beni
omuzlarımdan çamaşır ipine assan
içimdeki yaşları kurumaya bıraksak
sonra sabaha kadar kurumasa ayazda
rutubet olsa
ve içimdeki pencereler kapalı

Allah'ım ben İsa değilim ama
beni göğe yükseltsen
yeryüzü daraltıcı ben artık sana gelsem?

şimdi benim ruhum bir avuç kum
senin naif ellerinde,
ama bazen eller çok zalim olabilir
kumun sırrına er
ellerini zulmetten koru.

hayın

dizlerim kanıyor öpmeyecek misin?
ne ilk düşüş, ne de ilk terk.
baharda solan böcek,
biri üstüme bastı
ayakkabısına üzüldü.
ve şimdi sessiz mutabakat
elçiliklerimi kapattın
halbuki bayrağı göndere sen çekmiştin.

bölüm sonu canavarı

derdo sesler korosu

papatyaları anlatın bana

siz kesin gül seviyorsunuzdur

bilemezsiniz papatyayı.

fal bakarsınız

saçını başını yolarsınız

sonra atarsınız, çiğner geçersiniz.

siz bayım, anca gül seversiniz

size papatyanın kokusunu sormayacağım

çünkü siz adi ve sahtesiniz.

hiç dertleştiniz mi bir papatyayla?

siz dertleşmezsiniz

çünkü tek derdiniz anlatmaktır,

acılarınızla prim yapmaktır

en fazla -miş gibi yaparsınız

dedim ya siz adi ve sahtesiniz.

sizin içiniz acımaz.

çünkü içli olamayacak kadar sığsınız

siz sevmeyi bilmezsiniz

sevilmek maksadıyla sevmiş gibi yaparsınız.

çünkü siz adi ve sahtesiniz.

ah örümcekciğim arachnida

kendime kafesim

içimdeki yayın akışından habersizler

boyuna haykırıyorum

kendimi aşıp anlatamıyorum

çok fazla büşra vermekten korkuyorum

geçmişteki büşralar'a acıyorum.

acıyınca ne olacak bilmiyorum

şimdiki zamanın ağına düştüm.

beni yiyecek örümcek biraz acele edebilir mi?

bir tutunamayan'a tutun kaçmasın diye bağırmak

huzur diyorlar
ismini çokça duydum
birkaç kez karşılaşmışız hatta
ben fark etmemişim
bilirsin beni
bazen hiçbir şey görmüyorum

ne var gecede
bizim karanlığımız küçük kaldığından sanırım
gündüzleri tek kalmaktan kaçınmam da bundan
büyüdükçe büyüyor
insanlar meşgul ediyor
insanları seviyorum albay'ım
bilmeden ne iyi geliyorlar bazen
aksi olmuyor mu diye soracaksın
olsun albay'ım bir kulağımızın ardı kalmayacak mıydı kesilmedik?

küçük hanımın öyküsü