ah örümcekciğim arachnida

kendime kafesim

içimdeki yayın akışından habersizler

boyuna haykırıyorum

kendimi aşıp anlatamıyorum

çok fazla büşra vermekten korkuyorum

geçmişteki büşralar'a acıyorum.

acıyınca ne olacak bilmiyorum

şimdiki zamanın ağına düştüm.

beni yiyecek örümcek biraz acele edebilir mi?

bir tutunamayan'a tutun kaçmasın diye bağırmak

huzur diyorlar
ismini çokça duydum
birkaç kez karşılaşmışız hatta
ben fark etmemişim
bilirsin beni
bazen hiçbir şey görmüyorum

ne var gecede
bizim karanlığımız küçük kaldığından sanırım
gündüzleri tek kalmaktan kaçınmam da bundan
büyüdükçe büyüyor
insanlar meşgul ediyor
insanları seviyorum albay'ım
bilmeden ne iyi geliyorlar bazen
aksi olmuyor mu diye soracaksın
olsun albay'ım bir kulağımızın ardı kalmayacak mıydı kesilmedik?

küçük hanımın öyküsü

mesih'e seslenin gelsin artık

sabaha karşı bir ürperti kalbimde
bizim ateşimiz anca bizi kör ederdi
güneşe kamaşma pahasına bakan gözler
bizim ışığımıza tenezzül etmezdi.

biz güneşe öykünmedik
ne istediğimizi de bilmedik
ne doluya aldırabildik ne boşu doldurabildik
beceriksizlik değildi bu
sadece biraz takatsizdik.

sorular biriktirdik
cevapları hiçbir şeyi değiştirmeyecek sorular
ama yine de deli gibi sonuçlar değişsin istedik
avutulmaya ihtiyaç duyulmaması gereken bu yaşta
soru sormanın anlamı da yok.

çarmıhta mıyız
gönlümüzden çivilenmişiz gibi
mesih'e seslenin gelsin artık
bir kase uzatın kanımızdan
ve ardımızdan dökün kanlarımızı
böyle mühürlensin kan faslı
ve bir de açın perdeleri
ışıksız kalınca çirkinleşiyorsunuz
ey dünya öyle bir dön ki
uçurtmayı vurmasınlar artık.

artık bizi kutsa isa

anlatmak:
dikenli tel kusmak gibi
yine de tesirsiz
geceyi inleten çığlıklar misali.

fil

küçük bir fil yavrusu gibi
attım kendimi çamurun içine.
çamurun da büyüyeceğini bilemezdim
evet evet yanılmıyorsunuz
bu gördüğünüz bataklık
o çamur birikintisi
ve şimdi yüksek müsaadenizle boğuluyorum

1. perdenin sonu


'üzülmedim ki, üzülmedim ki
kaderimdir dedim üzülmedim ki' diyemem
'acımadı ki acımadı ki' de diyemem kahpe bizanstaki gibi
ben ahmet mithat değilim ama
buradan şunu anla
üzüldüm ve acıdı.

ve şimdi bu soğukta çıkıp
sersem gibi yürüme isteği neden bilmiyorum
dur ya biliyorum, aptallıktan tabi ki.

bendeniz aciz bir mezar bekçisi

sıradaki şarkı benim için geldi tanrı'm biliyorum
pusulanın ibresi şaştı kaybolmaktan korkuyorum
beni koru yalvarıyorum.

mezarlara bakıyorum, sessiz sakin
tükenmiş ömürlerin başında isim ve soy isim
ve zaten bu kadar değil mi daha ne olabilir?
bundan ibaretiz,
sevdamız, kederimiz, öfkemiz hepsi toprak olacak.
bir şey istesem?
ya toprak olsun ya da...

bülbül gül dalına konmaz ne ederim

her şey güzelmiş gibi yapalım, çaydan bahsedelim gece yarısı çaylarından. çay edebiyatı baydı ama değil mi, olsun bizim amacımız edebiyat değil. sahte. biliyorsun ki sahteliğe rağmen samimiyet aramak çok zor yani hala umut etmek falan. ismail'in maması bitmiş pazar poşetlerinin içine başını sokup kokluyor dişe gelir bir şey var mı diye, yeşil soğanda oyalanıyor ama onu da beğenmiyor. sütüne dokunmadı, peynire de. kızgın kızgın bakıyor tek ihtiyacım mama onu da takip edemiyorsun dercesine. anlatmak istemiyorum, bilirsin önceden hep anlatırdım şimdi susup kalıyorum. ve de şunu fark ettim olgun olduğumu düşünürken aslında küçük çocuklar gibi davranıyorum. tabi bunların hiçbir önemi yok. sadece sıkıldım.

https://www.youtube.com/watch?v=JZNCrLV8W_M