çünkü

göğe bak sık sık
bakışların sinsin
hissedebileyim
ve rüyanda beni gör dediğimde
tanrı'm kabul et de
çünkü bu bir duadır.

kırpık; çünkü ağırdan

henüz seninle dinlemedik bunu

ama sana yazılmış gibi

dağınıklığıma aldırmıyorsun

ben kabul görmeye alışkın değilim.

maskelerden azade, duygusal çıplaklık

ve akşam serinliğinde sevmek

ölçüsüz, hecesiz bu satırlar

tadı tuzu sensin halbuki

-ama ''seni yerlerde göklerde bulamazlarken

bende gizli olduğunu sezenler olmuş.''

acıbadem kişi olmaya razıyım

bende kalsın.

bir şarkı tutturmak gibi

bir köşede gözlerini kapatıp beklemek gibi

şiirin nesre benzemesi en çok da

paranteze gerek yok, bilinmekte.

belki şiir olamayacak kadar öznel bu satırlar

zemin hazırlayamadığım cümleler var

salıncak kuramamak gibi bir çocuğa

cümleler hayal kırıklığına uğrar mı?

pat diye söylemelerin insanıyım aslında

bi yere bağlamasak olmaz mı

bi cümle tutulacak olsa bu şiirden

mandallarını çıkarıp onu alsalar

''baş ucumda bir sen varsın bir de evren.''

bu kadar kalana kadar elekten geçsek?

bu

izmarit bile

söndürülmüş de olsa mutludur
ruj izli izmarit.
kırmızı yahut pembe bir neşesi vardır hep
neşesi kendisine mi mahsustur sadece?
kederle mi içilmiştir?
yoksa rutin bir nikotin krizi midir?
çok da önemli değil sanırım
sonuçta izmarit kadının iziyle güzeldir.

yorgun

ürpermekten bahsederken ürpermek
ve bazen korkmak yağmur damlasından

kuşlar hayal kırıklığına uğratılmaz

aklıma geldiğinde 

düşüncelerim şiirselleşiyor

ben uzanmışım göğe bakıyorum,

yapraklardan bir çerçeve var

bulutlar kuşlar doluyor içine

sonra sadece mavi.

sadece maviyken korkuyorum

o mavi basbayağı sana dönüşüyor

istiyorum ki kuşlar gelsin

çünkü kuşlar hayal kırıklığına uğratılmaz

ölmekle ölememek arası bir geceden

'bir ihtimal daha var
o da ölmek mi dersin.'

dün ilk defa bu kadar yakın hissettim.
sabah keskinliğine imrendiğim bıçağı
sadece izlemekle yetinmiştim.
gece ağrılarımı karanlığıyla gizleyemedi
o halde ölmekten korktum
çırpınacaktım nefesim çekilirken
o odada öyle yalnız
ve kimse ölümden koruyamaz kimseyi
bu bir şiir değil.
benim asıl korktuğum ölüm de değil
o kadar çaresiz hissetmek.
ama nefret güçlü hissettiriyormuş
bunu öğrendim bugün
geç kalınmış öğretilerden.
halbuki kırılan insanlara ilk bu öğretilmeli.
kendini tekrar ederken önceki kırgınlıklarınca
tekrar tekrar kesilebiliyor.
ben artık bıçak olmak...

şiir olmak için fazla yalın, nesir olmak için çok yorgun.geceye.

çölün gözyaşı

bir kulağının arkası kalsın kesilmedik
orayı ben keseceğim.
saati kırkıncı yaşıma kur
toprak olmazsam geleceğim
uğulduyor başım
artık ne olursa olsun diyemiyorum
yoksun

benim bir piramitim yok
öldükten sonra tanrıların savaşına katılamayacağım
zaten benim kulum da yok

yağmur duasındayım
ama her yerde cam kırıkları var
tanrım yanlış anladın
ben..

çöl yalnız değil
bekliyor kumlar.
bekleyişleri boşuna değil.
yaralı ve tuz basacak yarasına göreceksiniz.
belki de bin derdim var bin dermana değişmem
türevinden bir derdi var çölün.
göğün mavi gözleri çöle ağlayamayacak kadar üzgün

çöl içine ağlıyor
yoksa çölde suyun ne işi olabilir?
yılanlar biliyor,
tıpkı gök gibi.

son perde çok kanlı olacak
yağmurluğunu giy.