Hayata aşk

Boynu bükük mumun, fitili alevi taşıdığından.

Bizim bu içimizden umut taşar,

Sokak lambaları bizden yana.

Kavgamız hiçbir zaman hayatla olmadı

Cengimiz hayatımıza gölge düşürenledir.

Sinik Sokağı Sakinleri

Sular karardı.

Kaç İsa gerekir dünyayı kurtarmaya?

Çatlak seslerin uğultusu

Kubbeye saklanan testilerle büyüyor büyüyor

Evinde özünden hiçbir şey yok

Sokak mesafeli

Ocak için bile fazla soğuk

Öyle ki tekinsiz öznesi ben oluyorum

Kilimler serip çay içseydik

Bu nefretin kılıcı sonsuz keskin

Ellerin de düşüyor tabi şair diyor ben değil

Kendine Küçük diyen şanlı İskender

Fetihler yapamadın diye mi?

Fethin ederinin olmadığı zamanda.

Bizim payımıza sinmek mi düştü

Kapıları dost olmayan bir sokağa açılan basık evlerde

Jilet yoğurunca ellerinin kesilmesi tesadüfmüş gibi

Çuvaldıza teli geçiriyorum -zorba

Etimi yeni keskilere hazırlıyorum

Bitmeyen bir kaşıntı

Çağdansa

Dikenler kusuyorum

Öksürüklerim menekşene kandan peçeler yapıyor

Ya kavga etmeyi bıraksaydık?

Maazallah güzel olabilirdi 

Geri alınamayacak şeylerden biri bu

Biri İstanbul.

Monolog Yahut Diyalog: Gözlemler ve İç Döküş

kadehimi ân'a kaldırıyorum

ne çok imkan ve ne çok imkansızlık

kaosun karanlığının içinde

ışıl ışıl ruhumuzu saran parıltılı duygular

-yine de tek birine tutunma,

hayat bir ağaç

inatla bir dala adanma

çünkü ıskalıyor ya da işgal ediyor olabilirsin

amazon karıncaları gibi-

bazense şehrin yıkıntılarında

toza dönmüş evini aramak gibi

artık o kadar zor değil

ama sanırım mesele zor olmaması değil

söylemek istediğim

hikayede yeri kaplayan zorluklar değildi

bizdik

i n s a n l a r

kendini gerçekleştirmesi gerekir

bu yüzden döngüler

bu yüzden dibe vuruşlar

bu yüzden aşk

bu yüzden emek

bu yüzden her şey

artık kolay olsa da

yine olmuyorsa

zorun insanın ereği olmasından belki

nezaketen belki dedim tabi bu sarih

eteğime gelip yalvaran insanlara karşı kibar olmam gerekir

bazense küçücük olduğum bir anda tüm gücümle 

daha da ufalmamaya çalışırım.

ne o, ne bu, ne şu

şu an buradayız

burada pek bir şey göremeyebilirsin

yarat o zaman

ama hatırla

insansın

acziyle bilinensin

ol dediğinde olmayacak

ânı emeğinle besle

güzel şeyler zaman ister

neşeni paylaş.

kasveti istemiyorsan

karanlıkların içinden çık

ezilmek istemiyorsan 

bilmeni isterim ki dilinin kemiği yok

istediğin gibi kullanabilirsin

her şey çok güzel değil biliyorum

bahçeye bakıp haline hayıflanarak düzeltemezsin

bir pencerenin önünde ömrünü tüketerek

öylece durarak

bahçeye ya da onu bu hale getirenlere siktirler çekerek

çünkü izliyorsun, öylece

buna ne denir?

çoklukla insan böyledir biliyorum.

dostum bilmeni isterim ki güzel bir bahçe istiyorsan

kollarını sıvaman gerek.

her gün yüzde yüz sevmeyeceksin belki

belki ilk günkü hevesini kaybedeceksin

ama hatırla "hiçbir şey bitmez, sadece değişir."

ve sonunda sallanan sandalyende

dizlerinin üzerinde battaniyenle kuşları dinleyip

çiçeklerin kokusunu içine çekip

ellerini sonsuz maviliğe uzatmış o muhteşem ağacı izleyebilirsin.

birçok yol var

iyi olman için hiç tasarlamadığın

sadece seyircisi olduğun şeyleri yapmak zorunda değilsin.

hadi şimdi benimle dans et.

müziğin ortasında olmasının hiçbir önemi yok

muhteşem zamanlama bir film tekniği

biz çocuk ülkenin insanlarıyız

gecikmeler, aksaklıklar anne babamız gibi

evet şimdi gülümse ve ayağa kalk.

Örselenmiş Eskimiş Çaresiz Bir Öfkenin Çıkışı

Yok pahasına satılmış bir çocukluğun

Tortuları, tortuların üzerine çekilen sıvayı

Pürüz cumhuriyeti üzerine atılan boyayı

Yine de hep birlikte neşeyle okunan trajikomik hayatlarımızın marşlarını

Beceriksizce yontulmuş vücudumuzun çığlığa ihtiyacıyla.

Koparılan ham meyvaların

Toprağa değmeyen çocukları

Siyahında yeşille mavinin debelendiği

Mavi ve yeşiline karabasanları çizmeye kıyamadığım resmin

Olmadığından değil bir kez olsun huzur bulsun diye

Yok, yok, yok 

Kasvet davetsiz ve arsız misafir.

Sakat sevinçler, çolak neşeler

Sarsak üzüntüler, ergen öfkeler

Aniden elimizde tuz buz olan bardak gibi

Avucumuzda kalan sapıyla öyle şaşkın

Elimizde patlayan hayata 

Kaç bahar temizliği gerekir?

Hem nasıl nasıl nasıl nasıl nasıl?!

Hangi çiviyi bulup da sökelim ötekini

Hem hangi birini?

Nasıl güdelim deveyi?

Burada otlağı nerede bulabilirim ki?

Bilmiyorum tanrı çocukluk buhranını aşabilecek mi?

Ve ağır ağır bir boşluğun içine

Akar gibi, erir gibi

Gözlerinin ardında koca bir boşluk

Dolmuyor çürüyünceye kadar.

İşçi Manifestosu mu denir?

 "Yazıyor! Yazıyor!" diye bağırmıyor çocuklar,

Yazmıyor çünkü.

Yazmıyor sınırlarda ölmeyi,

Yazmıyor tüyü bitmemiş yetimden çalınanları,

Yazmıyor işsizlikleri,

Yazmıyor hor görülmeleri,

Yazmıyor el etek öptürenleri, öpenleri,

Yazmıyor iyi niyetle yola çıkıp umutları harap edilenleri,

Sınırlarda ölenleri unutmak kolaydır, sınıra gitmeyenler için

Ve bazı sınırlardan çok korkarken bazı sınırları çok zorlarlar.

Çalıp çırpmaksa yemek içmek gibi hak olmuş güç elinde olana

Gücü gücüne üstünse hazırdır etini çiğnemeye.

Hayalsiz yaşanmıyor, yaşanamaz da,

O yüzden alın teri döker insan.

Doğru yoldan gidenin vay haline

Açık kapı bulana kadar gençliği aşınmada.

Bin yıllık hikayede değiştirilemeyen kısım

Üstüncülük oyunlarını oynamayı çok sever

Yoksunlar.

Bilinç yoksunları, şeref yoksunları, gurursuzlar.

Kendini düşürür de seni de yakalar paçandan!

Düşme onunla oraya, düşsen de onun eline sarılma.

Parçalamayı bil o eli, kır ya da.

Umudunu bırakma.

Onu sana onlar vermedi kendinden doğurdun. Senden daha fazlasını almalarına göz yumma.

Dedim ya yazmıyor.

Haftada üç gün gazete diziyorum, bakıyorum "bugün yazmış mı?" diye yazmıyor.

Yazmaz anam.

Çünkü cilalanması lazım avm zeminlerinin

Çünkü camları silinmeli gökdelenlerin

Çünkü temelleri atılmalı heslerin

Çünkü çünkü çünkü

Çünkü sen de biliyorsun ki kimse yazamaz artık çağın yükünü. 

Artık sadece yalanlar yazar büyük puntolarla

Yalanlar yaşanır şovlarla

Yalanlar yüzünden olmadık bir hâle gelir yedi sülalemiz

Yalanlarla talan edilmedik mi cümlemiz?

Gerçi

O kadar da kızmayalım yalancıya

İnananın hiç mi suçu yok?

Hayat Şiiri

Cihân diyelim

Devir daim içinde

Neceyiz?

Hakikâtleri çoktur

İçimizdeki coşkun rüzgârlar

Terk ediyorlar.

Kayıp insanlar

Kendimizin katiliyiz.

Vermez misin baklanı

Sulh vaktidir.

Sularında yıldız yok

Güneşi teninde ağırlayamıyorsun

Sevmedikçe bodurlaşır kalp.

İhanettir, mertliğe sığmaz.

Ferman mı, nutuk mu diye düşünme

İsyandır bizimkisi.

Çiçeklerimiz açsa da şenlensek

Kaçmadan, kıvırmadan.

Pencere kenarına sıçrar kedi

Yavru diye acır mı parmaklıklar?

Kaç hamlede öğrenir sarman canın acıtmamayı?

Yerin dar insan

Dağlara varsan da baksan halin necedir?

İncinmeden incinmemeyi öğrenmek kabil midir?

Mert dayanır namert kaçar demiş Köroğlu

Hayattan kaçılır mı?

Kaçarak yaşanır mı?

Yakanı yıldızlarla çiçekle

Gölgesinde soluklanabilirsen bir ağacın

Bil ki kökü iyice derinlerde

Derine varasın varsa

Toprağı boğma

Mecazını da gerçeğini de

Yüreğimize çöker.

Sağ salim güreşsek bu günlerle

Hemen herkes inandığını söylüyor

Denir ki: "Düşünenler için bunda pek çok ibretler vardır." 

Senin kökünün üzerindeki beton ne? 

Kaçamayan, savaşamayan, sıkışmış bir insan

Düşmanla bir olmuş da kendine karşı

Yanlış hesabın Bağdat'tan döneceğine

Bağlıyorum ümitlerimi

Düğümler atıyorum niyetlerime

Kalbim sancıyorsa da

Sardunyalara su vereceğim

Kediler için dua edeceğim.