bulantı

işte yine oradasın
yine sana arkalarını döndüler
yalnız kaldığında hep yaptığın gibi
buraya geldin
şimdi seni buradan almamız lazım,
peki buraya tekrar gelmemen için ne yapmalı?
gözlerini kapatmalı?
gereklilik kiplerini topla diyorsun,
sana başka nasıl ulaşırım bilmiyorum.
nasıl geçecek?
bir şeyler düşünüyorsun,
sonlandırmakla ilgili.
değişim için kuşları beslemen yetmedi.
sevgin de yetersiz.
tüm insanlar kısır artık.
eski resimlere aldanmak
huzuru, mutluluğu aramak
onun kollarında bunları bulacağını bilmek
bir gün biterse kendine duyacağın nefret!
huzurla bütünleşemeyen yapın neden
aynada görmüyorsun dikenlerini.
sarılmakta ısrar ettikçe kanıyorlar, kanatıyorsun.
suçlayarak büyüdün
belki suçlanarak yaşlanacaksın.
ayrılalım mı hayattan?
yaşadıkça yoruluyorsun,
belki de bitirmek en iyisidir?
yarın uyandığında vazgeçeceksin
sonra yine aynı yerde bulacağım seni.
olanların içindesin, soyutlanamayız.
dayanabilecek misin?

İstanbulcuğum canım, sen içimde nasıl bir hasretsin? Kıyıların, yokuşların, koruların... Hayata senin içinden bakmayı özlüyorum. Seni karış karış gezmeyi. Çocukluğumun içinden yükseldiğin içindir belki.

esrik

garip
karanlıkta odaya doğru ilerlerken
içimde seni orada bulma umudu
senin uyuyan görüntün.

bilmiyorum
bir sıcaklık,
yatağına tekrar kavuşmuş cılız bir su gibi
seni düşündükçe artan bir çağlayışla.
ama hüzün
ama umut.
bir gün penceremizde sardunyalar açacak.
bir gün çay içeceğiz pencerenin önünde.
bir gün geldiğimde uyuyor olacaksın,
usulca üstünü örteceğim, yüzünü izleyeceğim.
yanındayken de özleyeceğim seni.

bekleyiş

inat

sen zeki bir kelebek
kaktüse kanatlarını incitmeden konan
çöllerime baharı eteklerinde getiren,
gecemin ateş böceği.

bir gün zaman da yorulacak.

içimde erkenci bahar

biz seninle hep dans ediyoruz sevgilim
aklımın içinde, dolunayın ışıklığında.

ırmaklarda yürüyoruz
buz kesiyor ayaklarımız
ciğerlerimiz serince havayla doluyor
gökyüzüne karışıp
tekrar damlıyoruz yağmurda yüzlerimize.

sen şimdi açan çiçeğe gülümsemeden geçme
zemheriye inat açtı o.
tepeden bulutlara bakalım,
saçlarımızda çam kokusu.

bakkala gitmeden önce

ellerini söküp atmaya çalışmayacağım birinin
bana sarılmasını istiyorum
ayaktayım
derin derin nefes almam lazım
daraltılarım yük
çok kalabalık
derin nefes alamıyorum.
anlamı var ama.

iç

dolunayda
birbirine dolanmış iki dal
rüzgarla dans ediyor.

ölmekte olan bir kelebek gibi
soluyor ve süzülüyor yavaşça
ellerini tut.

şimdi damda vals
yıldızlar bizi izliyor.
sadece bir şeyi umursuyorum.