bir gün oraya doğru yürürken düştüm
içimde yıkık kumdan kale yorgunluğu
biliyorum orada olsan sıkıca tutardın
yüzümü okşardın titreyen ellerinle.
yoktun
zemine çarparken seni çok özlediğimi hissettim
seni çok özledim
seni çok özledim
keşke özlemesem
çünkü çoktan bitti
beni sakın affetme.

çürük

kalk hadi

dikilmeye devam et

önünde surun

maddesi neydi onun?

daha başka

nasıl aşılacağını bilmiyorum

sanki aştığım tüm engellerin ittifakı.

kutsal mı bilmiyorum.

asla şiir değil sadece bir manzume

bir boşluğun sınırından bakıyorum

acı hissi çok uzaklaşmış

yorgunum ve rüzgar köstek oluyor

eskisi gibi değil

ayakta durabilmek 

ya da düşmek umurumda değil

nasılsa devam edebileceğim

sonbahar hoşuma gidiyor

turuncu

bir gidiş ama bilinişi dirilişin

takatim kalmıyor bazen

çöküyor ve oturuyorum kıyıma

bedenimin hiç ağırlığı yok

o kadar ki varlığıma inanamıyorum bazen

sadece rüzgar göğsümden içeri girip

ağrılarımı tetiklediğinde 

evet diyorum sanırım varım

ama çarpıp gitmiyor

içime işliyor 

ve örseliyor.

daha iyi

boş bir ifade

sadece zihinden ibaret olmak

sadece.

kendime sarılmak zorunda kalacağım acıları istemiyorum

bataklıklara meylim var

tekrar boğulmak istemiyorum

kaybetmekten korkacağım bir şey kalmadı

sakince kalkacağım şimdi

içim bir şeye acımıyorken.

mutluluğum için.

dumanı üstünde

nokta

bir şey.

nasıl?

sen bu cümleye ait değilsin.

dar sokaklarda koşturan

çırpınan, yıkılan, devrilen.

sen küçük, sen güzel,

sen 

sen 

sen

sen bir çıldırış.

aitken değil.

doğurganken kısır

bir çocuğun sorusu

bir akşamın telaşı

anlatmaya değil belletmeye

inadına doğruya 

inadına sevgiye.

ara sıcak bulutların ardından

gelen ay

ışığınla vaftiz et bizi.

korkarak, üşüyerek 

sebepsiz.

yerin yurdun bura değil.

kökün harap, toprağın kayıp.

yine bilemedin ellerini nereye koyacağını.

senin elini gökler tutsun.

bilinmeyen yerden

ne kadar itina gösterilir
seçilirken içimden
bir şarkı çalmaz
ben ahu gibi bakamam
sevgiyle dinlenilmez artık

o köprü güzel adımlanmaz artık
diğer uca baktığında içi tatlılıkla burulmaz
masala meylettim
niyet edilse anlatmaya

bu kaba
bu inceliksiz
zarafetin kıymetini bilmeyen
kendimizi işlemeyi unutturan!

isyanla mı olacak
durulsun sular.

mayası araftan olanın?

yollarda imgeler paçama yapıştı. düz bir cümle kurdurmadılar beynimi kemirirken. kanımda birikip, büyüyüp, damarlarımdan taşmak istedi. sahil, yıldızlar, dostluk ve aşkları; onların. ve bir kafanın içindeki tüm saldırgan soruların kısa bir süre susması. ama iğdiş etmesi başka bir elin. iğdiş

itina ile kanat
geriye baktıkça görebileceğim kadar
derine işlesin
ince ince
şefkatle bakabilmem için geçmişe.
efkardan uzak
kaldırım taşına oturduğun bir akşam
mesafe kalmamışken hiç
çehren belki soluk
kıyısındasın belki bir ayrımın
neticede sen bir yolcusun
ne zaman ulaşacağını bilmeden
nasıl diye sormadan
noktasız, hesapsız sadece onu arayarak
kurtulamadan o ellerini kıran tutkudan
bilmek için delice çabaladığın tek şey için
yalnız yürürken hücum eden, ama canını acıtmadan.
seni hiziplere bölüp yine sana düşüren.

belki de huzur uzakta değil. babamın secdeye varan alnındaki o teslimiyet.. bir farkımız da yok ki! ben her şeye mukavemet ettim sadece. ama Tanrı'ya değil. "o her zaman ve her yerde var." bana bakıyor, görüyor, izliyor. sevincimi, neşemi ve hüznümü. kendimi mayalayışımı ve baltalayışımı.
yakarışımı.

bunlar kayda geçerken bu çalıyordu.

belki de çok uzaklara gidecektin

biraz daha uçabilseydin

yandın

yanık kanatlar seni taşıyamaz artık.