Tanrı'm bu şiiri sana yazıyorum
Sana yazdığımdan gözümdeki yaşların
Toz yüzünden olduğu yalanını söyleyemem
Çünkü ben bu şiiri sana okuyacağım
Hem yalanlar yazıp hem okursam..

Tanrı'm çok mutsuzum
Sebebini sen biliyorsun
Ben ben olduğum için mutsuzum
Tanrı'm yine nefes alamıyorum
Özürle halledilecek şeyler değil
Ve yalvaramıyorum

tanrım!

ben kendimin ucunda yüküm
dibe çekiyorum
tanrım ben kendime çelme takıp düşüyorum
sen gülüyorsun!

saat kaç sevgilim?

bazı sabahlar tükenmiş saat gibi yorgun,
yelkovan gibi bir ileri bir geri.
sabit duramayan ama bir yere de varamayan

bizim saatimiz bozulmuş sevgilim
zaman o bozuk saat gibi
ve sen bana ıhlamur kaynatmadın.

kelimelerin ihtilali diğerlerine nazaran daha kanlı. o hücum esnasında gırtlağımda dönüp duran jiletler gibiler. ve bazı insanların da içinin kan ağlaması bu yüzden sanırım. bir son perde gibi tesellisi olmayan ağrılar. bir çocuğun elinden şekerini aldıysan o şekeri ona geri verene kadar susmayacaktır. çocuklar... çocukların son perdesi, çocukların ağrısı. koca kadınlara, koca kadınlara teselli veriliyor da, ya da kendimizi ikna ediyoruz bir şekilde. ama çocuklar? çok ölüyorlar allahım. öleyazıyorlar çıldırıyorum. ben o ağrıları nasıl teselli edebilirim? ne diyebilirim sana? hangi kelime, hangi cümle hayallerinden vazgeçirebilir seni? hayatın son perdesi ölüm. ya da tanrı sahneyi tümüyle ele alma taraftarı mıdır? peki bir anne nasıl ele alır bu durumu, alabilir mi ya da takati kalmış mıdır acısını dindirememekten bitap düşmüşken çocuğunun? giriftken basit. sebebini soramıyorsun. didem abla'dan öğrendiğim, bir ah'dan başka bir şey diyemeyecek oluşum. ama koyversem sabaha kadar ah diye ağlayacağımı bilseydi böyle der miydi didem abla? perde kapanacak olursa yırtmaya yeltenmeyecek miyiz o perdeleri? bu ne bir sitem ne de isyan tanrı'm yalvarıyorum ne beni ne annesini çıldırtma.

çünkü

göğe bak sık sık
bakışların sinsin
hissedebileyim
ve rüyanda beni gör dediğimde
tanrı'm kabul et de
çünkü bu bir duadır.

kırpık; çünkü ağırdan

henüz seninle dinlemedik bunu

ama sana yazılmış gibi

dağınıklığıma aldırmıyorsun

ben kabul görmeye alışkın değilim.

maskelerden azade, duygusal çıplaklık

ve akşam serinliğinde sevmek

ölçüsüz, hecesiz bu satırlar

tadı tuzu sensin halbuki

-ama ''seni yerlerde göklerde bulamazlarken

bende gizli olduğunu sezenler olmuş.''

acıbadem kişi olmaya razıyım

bende kalsın.

bir şarkı tutturmak gibi

bir köşede gözlerini kapatıp beklemek gibi

şiirin nesre benzemesi en çok da

paranteze gerek yok, bilinmekte.

belki şiir olamayacak kadar öznel bu satırlar

zemin hazırlayamadığım cümleler var

salıncak kuramamak gibi bir çocuğa

cümleler hayal kırıklığına uğrar mı?

pat diye söylemelerin insanıyım aslında

bi yere bağlamasak olmaz mı

bi cümle tutulacak olsa bu şiirden

mandallarını çıkarıp onu alsalar

''baş ucumda bir sen varsın bir de evren.''

bu kadar kalana kadar elekten geçsek?

bu

izmarit bile

söndürülmüş de olsa mutludur
ruj izli izmarit.
kırmızı yahut pembe bir neşesi vardır hep
neşesi kendisine mi mahsustur sadece?
kederle mi içilmiştir?
yoksa rutin bir nikotin krizi midir?
çok da önemli değil sanırım
sonuçta izmarit kadının iziyle güzeldir.